Illas Cíes

Primeira etapa do periplo. O tempo foi bo. Na subida ao faro das Cíes (o faro “grande”; hai outros tres máis pequenos), ían diante, como a 300 ou 400 m. tres mulleres. Unha delas ría constantemente con gargalladas desmesuradas que resoaban por toda a arboreda. Ríu todo o camiño, ríu no alto do faro, ríu o dia todo, ata última hora da tarde, cando estabamos no peirao a piques de marchar. As súas gargalladas semellaban os chíos estridentes dunha gaivota xigante. Supoño que era un xeito de obrigar a todo o mundo a ser consciente da súa existencia e da súa felicidade desbordada.

A variedade de paisaxes é abraiante, dos rochedos e as fragas da Illa de Monte Agudo, á contundencia inaccesible da de San Martiño, pasando polas praias e calas do este das tres illas, o lago tras da duna, ou os cantís da Illa do Faro.

As Cíes son, sobre todo, fogar de gaivotas e corvos mariños.

Gaivota nas Cíes

 

Corvo mariño.

Non é o faro de Trazo de xiz, nin eu son Raúl, pero case, non si?

Tomando notas, observado por un veciño curioso (Lucas?).

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *